Tuesday, 15 March 2022

कृष्ण आणि बलदाऊ ह्यांचे होळी सोबतचे नाते.....!

कृष्ण आणि बलदाऊ ह्यांचे होळी सोबतचे नाते.....!                       

                         होळी या सणाला खुप महत्व आहे. परंतु,इतिहास पाहला तर भारतातील शेतकरी वर्गात होळी या सणाचे खास महत्त्व आहे. होळी या सणा चे सर्वात जवळचे नाते म्हणजे  कृष्णआणि बलराम. 

श्री कृष्ण आणि बलराम ह्यांचे होळी सोबतचे नाते.....! 

                      आपण या लेखात  पाहणार आहोत, तर मित्रांनो, रंगपंचमी हा वसंत ऋतूशी संबंधित महत्त्वाचा सण आहे. हा सण उन्हाळा संबंधित सण आहे. उन्हाळ्याच्या सुरुवातीला हा सण साजरा केला जातो. उन्हाचा तडाखा कमी व्हावा आणि थंडावा मिळावा यासाठी एकमेकांच्या अंगावर पाणी उडविण्याची रीत आहे.
संपूर्ण भारतामध्ये रंगपंचमीचा सण साजरा  अशा प्रकारे केला जातो.
श्री कृष्ण च्या काळात म्हणजे च द्वापरयुगात गोकुळात बाल कुमार कृष्ण आपल्या गोपाळ सवंगड्यांवर व बलराम /बलादाऊ सोबत पिचकारीने रंगीत पाणी उडवीत असे. बलराम हा श्रीकृष्णाचा सावत्र भाऊ होता,  श्रीकृष्ण जयंतीच्या एकदोन दिवस आधी,म्हणजे षष्ठीला बलराम जयंती असते.
दाऊजी बलदेव मंदिर,ब्रजभुमी मथुरा हुरंगा (होळी), होळीच्या नंतर एक दिवस साजरा केला जाणारा दाऊजी मंदिराचा हुरंगा जगभरात प्रसिद्ध आहे. दाऊजी या बलरामाचे मुख्य 'बलदेव मन्दिर' मथुरात आहे. बलराम ला श्रीकृष्ण चा मोठा भाऊ मानल्या जाते. 
तुम्हाला माहितच असेल कृष्ण, बाळगोपाळ किती नटखट होते ते बलदाऊ सोबत होळी च्या दिवशी गोकुळ मधल्या गोपिकांना रंगविण्यासाठी   वेगवेगळे तर्क लावत असे😃.
                          
                             त्या काळी पळसाच्या फुलापासुन रंग तयार केले जात होते.व याच बरोबरच फुलांच्या पाकळ्या, मेंहदी, गुलमोहराची पाने, टमाटर, हळद, डाळीचे पीठ, बीट अशा नैसर्गिक पदार्थांपासून रंग तयार केले जात असे.
होळी चा श्रीकृष्णाशी अतूट संबंध आहे. राधा-कृष्णाच्या प्रेमाचे प्रतीक म्हणून या सणाकडे पाहिले जाते. 
महाभारतातील एका कथेनुसार, युधिष्ठिराला श्रीकृष्णाने सांगितले होते- एकदा श्री रामाचे पूर्वज रघुच्या अधिपत्याखाली एक असुर स्त्री होती. कोणीही तिला मारू शकत नव्हते, कारण ती वरदानाने संरक्षित होती.  तीला कुणाची च भिती नव्हती परंतु, रस्त्यावर
खेळणाऱ्या मुलांशिवाय तीला कोणाचीच भीती वाटत नव्हती. तेव्हा
एके दिवशी गुरू वशिष्ठांनी सांगितले की -  लहान मुले हातात लाकडाचे तुकडे घेऊन  शहराच्या सीमेजवळ तर गेले आणि कोरड्या गवताचा ढीग करून त्या ढीक ला जर जाळले तर त्या असुर स्त्री मारले जाऊ शकते.
व हे सगळ करुन झाल्यावर गाणे, ढोल वोलवून नाच, नृत्य करा असे सांगण्यात आले व त्याच प्रमाणे हे सगळं करण्यात आले. म्हणून हा
दिवस एक सण म्हणून होळी साजरा केला जातो, जो वाईटावर निष्पपाप 
हृदयाचा विजय दर्शवितो.
व तसेच, 
                 राधा-कृष्णाच्या प्रेमाचे प्रतीक म्हणून या सणाकडे पाहिले जाते. त्याच वेळी, पौराणिक कथेनुसार, कंसाला जेव्हा गोकुळात कृष्णाच्या उपस्थितीची माहिती मिळाली तेव्हा त्याने गोकुळात जन्मलेल्या प्रत्येक मुलाला मारण्यासाठी पुतना नावाच्या राक्षसी  ला पाठवले. पुतना स्तनपानाच्या बहाण्याने लहान मुलांना विष पाजत होती. पण कृष्णाला त्याचे सत्य समजले. त्यांनी पुतना दूध काढत असताना ठार मारले. तेव्हापासून होळीचा सण साजरा करण्याची मान्यता सुरू झाल्याचे सांगितले जाते.
पुराणात सांगितले आहे की, एका राक्षस राजाचा मुलगा 'प्रल्हाद' 
भगवान विष्णूशिवाय, इतर कोणत्याही देवाची पूजा करत नाही,  तेव्हा तो राक्षस राजा संतप्त झाला आणि शेवटी त्याने आपली बहीण होलिकाला प्रल्हादला आपल्या मांडीवर घेऊन अग्नीत बसण्याची आज्ञा दिली, कारण होलिका त्याच्याकडे होती. एक वरदान होत की आग त्याला इजा करू शकत नाही. पण नेमके उलटे घडले, होलिका जळून राख झाली आणि प्रल्हाद भक्ताला काहीही झाले नाही. याच घटनेची आठवण म्हणून या दिवशी होलिका दहन करण्याचा कायदा आहे. अशाप्रकारे भगवंत आपल्या अनन्य भक्तांचे रक्षण करण्यासाठी सदैव उपस्थित असतात हा संदेश होळीचा सण देतो. म्हणूनच  ह्या उत्सवाला "होलिकादहन" किंवा "होळी", असे म्हणतात. व महाराष्ट्रात होळीच्या दिवशी काही लाकडे मंत्रोच्चारात जाळण्यात येतात, व पेटलेल्या होळीभोवती प्रदक्षिणा घालतात. 
होळीला नारळ अर्पण करून नैवेद्य दाखवतात. व आपल्या महाराष्ट्रात पुरणपोळीचा नैवेद्य दाखविण्याची रीत आहे. आणि होळीच्या दुसऱ्या दिवशी धूलिवंदनाचा सण साजरा केला जातो. 

                                        _एकता चौधरी


योगदान महापुरुषांचे

योगदान महापुरुषांचे

संता, पंतानी नटले माझ्या मराठी बोलीचे मान
त्यांच्या करतृत्वाने टिकले माझ्या महाराष्ट्राची शान, 
त्यांच्या ओवीतुन पाझरे भक्तिरसाची जाण
हेच आहे माझ्या महाराष्ट्राचे मान, 

थोर पुरुषी निष्ठा लाभले आम्हास
 राहूनी एकजुट सांगतोस  त्यांचा अभिमान तुम्हास,
लढूनी मरण पत्कारले, तरी उंच शिखर मात्र त्यांनी गाठले
महाराष्ट्राच्या भुमित सळसळते रक्त मिसळले
तरी महाराष्ट्राची शान त्यांनी च टिकविले, 

बहिनाबाई, केशवसुत सारखे कवि लाभुनी 
महाराष्ट्रास कळविले कवितेचे द्यान, 
हेच आहे माझ्या महाराष्ट्राचे मान

विषाचा प्याला पिऊन 
अमरुताचा गोडवा आम्हास दिला, 
संता-पंता नी माझा महाराष्ट्र नटला.

                            _एकता चौधरी

Friday, 11 March 2022

मुलींच आयुष्य किती वेगळ असतं ना!

मुलींच आयुष्य किती वेगळ असतं ना! 
   
                      मुलगी सासरी गेली की, तिला माहेरच समजल्या जाते. आणि लग्नाआधी माहेरी राहली की, काही शुल्लक कारणांवरून म्हटल्या जाते की तुला सासरी गेल्यावर कळेल! तीला कुठलचं घरदार नसते, लग्नानंतर ती माहेरी आली की तिलाच स्वत:च्या घरी पाहूनीन समजल्या जाते. मुलीला कधी आपल म्हणून वागविल्या जात नाही.
ती चार- चौघात बसली की, तीला घरात जा म्हणून सांगतात. ती जोरात हसली / बोलली की, सासरी नावं ठेवतात असं म्हणतात. ती जास्त बोलली की, अगाऊ आहे असं म्हणतात, थोडसं मनमोकळे पणाने वावरले की म्हणतात, मुलीला वळणचं नाही! अशा प्रकारचे उध्दार मुलींनसाठी वापरले जातात.

                    असचं असत मुलीच जीवन, ज्या कुटूंबात मोठ्ठ व्हायच असतं, तेच कुटूंब तिला सोडून जायच असतं. ज्या बहिणीला भांडून रडवायचं असत, तिलाच सोडून जायच असतं.
दोन घराच दान तिच्या पदरात पडलेलं असतं. तिला एका घरी म्हटल्या जाते ' दिल्या घरी सुखी राहा ' दुसरी वेळ आली की तुझ्या तु घरी जा! तिलाचं माहिती नसतं , नेमकं कुठल तिच घर आहे. सगळी घरातील माणसे आपलीशी करून घेते ती,  पण तिलाच परकं समजल्या जाते. शेवटी ती परक्याची लेक  दुसऱ्याची लक्ष्मी च होते.

                            घरातली बोलकी बाहुली असणारी ती आज लग्नानंतर शाहण्यासारखी वागते,  घरात हक्काने/ जिध्दीपणाने वागणारी ती आता कशाला पण नकोचं म्हणते. माहेरी,  " आई मला भुक लागली जेवायला दे "
म्हणणारी सासरी गेल्यावर सगळयांना वाढून झाल्यावरचं जेवायची सवय करून घेते. आई च्या घरी स्वयंपाक घरात न शिरलेली ती सासरी मात्र ,    'बायको ' म्हणून ती नवऱ्यासाठी मन लावून स्वयंपाक करते.
असंच जिवन मुलीचं असते! 

                         एकता चौधरी

Thursday, 10 March 2022

छत्रपती संभाजी महाराज 11 मार्च 1689

छत्रपती संभाजी महाराज 11 मार्च 1689

                        मित्रांनो आज 11 मार्च, 11 मार्च 1687 रोजी छत्रपती संभाजी राजे ह्यांचे निधन झाले. छत्रपती संभाजी राजे हे मराठा साम्राज्याचे दुसरे छत्रपती होते.छत्रपती संभाजी राजे ह्यांचे जिवन त्यांच्या  वडिलांप्रमाणे कर्तुत्वनिष्ठित गेलं.
छत्रपती संभाजी महाराज यांचा जन्म १४ मे १६५७ मध्ये पुरंदरच्या किल्ल्यावर झाला आणि महाराष्ट्राला दुसरे छत्रपती लाभले. संभाजी महाराजांना छावा आणि शंभूराजे असे देखील म्हटले जाते. संभाजी राजाच्या जन्मानंतरच दोन वर्षांत त्यांची आई सईबाईंचे निधन झाले.
त्यानंतर संभाजी महाराजांचा सांभाळ शिवाजी महाराजांच्या आईने म्हणजेच संभाजी महाराजांच्या आजी जिजाबाई यांनी केले.
त्यांची दुसरी सावत्र आई सोयराबाई यांनी महाराजांना पोरक्या प्रमाणे वागवले त्यांना नेहमी त्यांचेच मूल पुढे जावं असं वाटायचं म्हणून त्यांनी महाराजांच्या शासकीय कारकिर्दीत देखील खूप वेळा ढवळाढवळ करण्याचा प्रयत्न केला होता. 
महाराजांचे वडील शिवाजी राजे आणि आजी जिजामाता असल्यामुळे लहानपणापासूनच संभाजी महाराजांना लढाईचे प्रशिक्षण दिले.

                             संभाजी महाराज अतिशय हुशार होते. त्यांना संस्कृत आणि आठ इतर भाषा देखील येत होत्या. महाराजांना राजकारण अतिशय लहान वयातच कळायला लागल होता. संभाजीराजांचे लग्न पिलाजीराव यांची कन्या जीवाबाई यांच्याशी झालं.लग्नानंतर मराठी चालीरीती नुसार जीवाबाई यांचे नाव येसूबाई असं ठेवण्यात आलं.
संभाजी महाराज लहानपणी शिवाजी महाराजांच्या सोबत आग्र्याला गेले तेव्हा, ते शिवाजी महाराजांचे दूरचे मंत्री रघुनाथ कोरडे यांच्या दूरच्या नातेवाईकांच्या घरी काही काळ थांबले होते. तिकडे संभाजी महाराज एक ते दीड वर्ष थांबले होते. त्या काळामध्ये महाराज एक ब्राह्मण बालक म्हणून जीवन जगत होते. 
संभाजी महाराजांनी त्यांचे वडील शिवाजी महाराज यांच्या सन्मानार्थ संस्कृत मध्ये बुद्ध चरित्रही लिहिले होते. त्यासोबतच संभाजी महाराजांनी बुधभूषण हा संस्कृत ग्रंथ वयाच्या अगदी चौदाव्या वर्षी लिहिला.

                              छत्रपती संभाजी महाराज जे शंभुराजे म्हणून देखील ओळखले जातात.मराठा साम्राज्याचे सर्वात मोठे शत्रू म्हणजे औरंगजेब आणि विजापूर आदिलशहा होते.संभाजी महाराजांनी एकूण २१० युद्ध लढली. प्रत्येक युद्धामध्ये ते नेहमीच यशस्वी झाले. म्हणूनच त्यांना शिवबाचा छावा असे देखील म्हटले जाते. शिवाजी महाराजांच्या निधनानंतर आता स्वराज्याची जबाबदारी संभाजी महाराजांवर आली होती. 
१६ जानेवारी १६८१ मध्ये महाराज यांचा राज्याभिषेक झाला. 1 फेब्रुवारी, 1689 होते. छत्रपती संभाजी महाराज आणि कवी कलश यांना विदूषक म्हणून परिधान केलेल्या उंट परिधान करून मुघल छावणीत नेण्यात आले. 
छत्रपती संभाजी महाराजांना आपले सर्व किल्ले मोगलांना देण्यास सांगितले गेले. औरंगजेबाने छत्रपती संभाजी महाराजांन समोर अनेक मागण्या ठेवल्या आणि सांगितले की जर ते सहमत झाले तर त्यांचे प्राण वाचले जातील. छत्रपती संभाजी महाराजांना इस्लाम स्वीकारण्यासही भाग पाडले गेले. तेव्हा महाराजांनी हे सर्व स्वीकारण्यास नकार दिला. नेमक त्याच वेळी शिवाजी औरंगजेबाच्या कैदेतून सुटून मराठा साम्राज्य स्थापन करण्यात यशस्वी झाले .
       
                        औरंगजेबाने छत्रपती संभाजी महाराजांना अत्याचार करून ठार मारण्याचा आदेश दिला. सर्वप्रथम छत्रपती संभाजी महाराज आणि कवी कलश यांची जीभ कापल्या गेली. दुसऱ्या दिवशी त्याचे डोळे कापले गेले .  तेव्हा त्यांना सांगण्यात आले की,  जर त्यांनी इस्लाम धर्म स्वीकारला तर त्याचे प्राण वाचले जातील.  परंतु महाराजांनी असे केले नाही. यानंतर, त्याचे सर्व भाग एक एक करून कापले गेले. परंतु संभाजी महाराज झुकले नाहीत. सलग तीन आठवडे त्याच्यावर अशाप्रकारे अत्याचार करण्यात आले. तीन आठवड्यांच्या अशा अत्याचारानंतर छत्रपती संभाजी महाराजांचा गळा चिरला गेला. त्यांना फाशी देण्यात आली. त्याचा मृतदेह कुत्र्यांसमोर फेकला गेला. 11 मार्च, 1689 रोजी त्यांचा मृत्यू झाला. त्याचे डोके दख्खनच्या अनेक मोठ्या शहरांमध्ये फिरत होते. औरंगजेबाने आपली भीती टिकवण्यासाठी आणि हिंदूंच्या आत्म्याला हादरवण्यासाठी हे केले.  संभाजी महाराजांच्या निधनांनंतर बलदानी छत्रपती संभाजी महाराजांच्या मुलाने संपूर्ण भारतीय उपखंडात भगवा मराठा ध्वज फडकवला. पुढे जाऊन, बाजीरावांसारख्या महान योद्ध्यांनी हे साम्राज्य यशस्वीपणे चालवले. 

                       महाराजांनचा इतिहास म्हटला की अंगावर काटेच येतात म्हणून तर आज आपल्या मातीसाठी जीवाची पर्वा न करणारे शंभू राजे आजही अनेक लढवय्यांचे श्रद्धस्थान आहेत.
आणि खरच मनातून किती छान वाटत ना की , आपण त्या  महाराष्ट्रात जन्माला आलो जिथे महान व्यक्ती जन्माला येऊन गेल्या, इतिहासाच्या पानावर, राज्य करणारे संभाजी राजे यांच्या स्मृतिस त्रिवार अभिवादन! 💐
      
                                             _एकता चौधरी

Wednesday, 9 March 2022

सावित्रीआई फुले / १० मार्च १८९७

 सावित्रीआई फुले / १० मार्च १८९७
    
                       
                          भारतीय समाजसुधारक, शिक्षणतज्ज्ञ आणि पहिल्या महिला शिक्षिका  सावित्रीआई फुले, आज १० मार्च, १० मार्च १८९७ रोजी सावित्रीआई चे निधन झाले.
मित्रांनो, तुम्हाला प्रश्न नक्की चं पडला असेल की मी या लेखात सावित्रीबाई फुले  न. म्हणता सावित्रीआई फुले का म्हटले असेल? 
तर, बाई या शब्दाचा अर्थ बरेच निघतात, 
उदा- बाई म्हणजे महिला आणि एखाद्या च्या घरात घरकामाला कामवाली असते तिला पण आपण बाई च म्हणतो तर बाई या शब्दाचा अर्थ वेगवेगळा होतो परंतु आई या शब्दाचा अर्थ मात्र एकच होतो . आणि सावित्रीबाई फुले ह्या सगळयांनसाठी आई समानच होत्या पुन्हा त्या पहिल्या महिला शिक्षिका  होत्या. आपण जेव्हा जन्माला येतो आल्यबरोबरच आपल्याला कहीच येत नसतं, पण जसं- जसं मोठ होत जातो, तसं -तसं आपली आईच आपल्याला प्रत्येक गोष्टिच वळण लावते तर ह्याच वरून कळते की आई आपली पहिली गुरु, शिक्षिका आहे. तर माझ्या मते आपण सावित्रीबाई फुले न म्हणता सावित्रीआई फुले म्हणायला हवं! 

                                सावित्रीआई फुले ह्यांना स्त्रीवादाची जननी मानल्या जाते.  त्याच बरोबरच सावित्रीआई फुले ह्या कवयित्री सुध्दा होत्या. ह्यांनचा जन्म ३ जानेवारी १८३१ रोजी   नायगाव (ता.खंडाळा, जि. सातारा) येथील झाला. खंडोजी नेवसे-पाटील यांच्या   त्या कन्या होत्या.
त्यांच्या आईचे नाव ' सत्यवती नेवसे ' असे होते. इ. स. १८४० मध्ये ज्योतिबा फुले यांच्याशी त्यांचे लग्न झाले त्यावेळी ज्योतिबांचे वय तेरा वर्षाचे तर ,सावित्रीबाईंचे वय नऊ वर्षांचे होते. लग्न झाले तेव्हा त्या पूर्ण निरक्षर होत्या. 
त्या काळी बायकांनी शिकणे हे महापाप आणि त्यांना शिकविणे हे तर महाभयंकर पाप, असे त्या काळी सर्वच समाज समजत होता. परंतु  ज्योतिबांनी आपल्या अशिक्षित पत्नी सावित्रीआई यांना स्वतः घरी शिक्षण दिले व नंतर त्यांची शिक्षिका म्हणून शाळेत नेमणूक केली. तेव्हा सावित्रीबआई शाळेत जाऊन मुलींना शिकवू लागल्या. त्यावेळी त्या काळातील लोकांनी सावित्रीआईंना विविध प्रकारे त्रास द्यायला सुरुवात केली. सावित्रीआई शाळेत जात-येत असतांना लोक त्यांना अपमानास्पद भाषा वापरत आणि निंदा करीत.  काही  लोक त्यांच्या अंगावर चिखल-शेण फेकीत , त्यांना दगड मारीत पण सावित्रीआईंनी आपले काम निष्ठेने चालू ठेवले. 
   
                        महात्मा फुले यांनी विधवा स्त्रियांच्या निराधार मुलासाठी बालहत्या प्रतिबंधक गृह सुरू केले.या गृहातील अनाथ मुलांची काळजी घेण्याचे काम सावित्रीआई करीत असे. या अनाथ मुलावर त्या मातेच्या वात्सल्याने प्रेम करीत व त्याची सर्व प्रकारची सेवा करीत होत्या. सावित्रीआई फुले , महात्मा फुले ह्यांना पुत्र नव्हते तर त्यांनी, एका अनाथ मुलाला ‘यशवंता’ ला त्यांनी दत्तक घेतले. व त्यानंतर सावित्रीआई फुले व त्यांचा मुलगा यशवंत ह्यांनी' नालासोपारा 'परिसरात बुबोनिक प्लेगच्या जगभरातील तिसऱ्या साथीच्या रोगाने प्रभावित झालेल्यांवर उपचार करण्यासाठी एक क्लिनिक उघडले.क्लिनिकची स्थापना पुण्याच्या बाहेरील भागात, संसर्गमुक्त भागात करण्यात आली. 
पांडुरंग बाबाजी गायकवाड यांच्या मुलाला वाचवताना सावित्रीबाईंचा वीरतापूर्वक मृत्यू झाला. गायकवाड यांच्या मुलाला मुंढव्याबाहेरील महार वस्तीत प्लेग झाला हे कळताच सावित्रीबाई फुले त्यांच्या पाठीशी धावून गेल्या आणि त्यांना पाठीवर घेऊन रुग्णालयात नेले. या प्रक्रियेत, सावित्रीबाई फुले यांना प्लेगची लागण झाली आणि १० मार्च १८९७ रोजी रात्री ९.०० वाजता सावित्रीआई फुले यांचा मृत्यू झाला. परंतु आजही त्यांचे आचार- विचार आपल्या स्मरणात आहे. त्या आज नसल्या तरी आजही विचारांच्या/ कर्तुत्वाच्या बाबतीत त्या आपल्यातच आहे. म्हणूनच, कष्टाने शिक्षण घेतलेल्या मुलीला किंवा स्त्रीला सावित्रीची लेक म्हणायची रीत पडली आहे. 

                                        _ एकता चौधरी

कौतुक करायचे, तर कुणाचे?

कौतुक करायचे, तर कुणाचे?

             एखाद्या गोष्टीच्या चांगल्या गुणांन विषयी काढलेले उद्दगार! यालाच आपण कौतुक म्हणतो.किंवा एखादा व्यक्ति चारचौघात स्वत:च्या मुलाचे/मुलीचे प्रशंसा करत असेल, याला कौतुक करने असे आपण म्हणतो.
समोरच्या मुलाला तुच्छ लेखुन आणि आपण आपल्या मुलाचे चारचौघात कौतुक/कुतुहल करत त्याची वा-वा करत आहोत ह्याला कौतुक म्हणावे का? 

तर प्रश्न असा पडतो, "कौतुक करावे तरी कुणाचे? "
एखाद्या मुलाने किंवा मुलीने वर्गातुन पहिला क्रमांक प्राप्त केला असेल तर त्यांच कौतुक त्यांची वर्गशिक्षिका करते. त्यांच कौतुक पुर्ण वर्गामध्ये होत आहे हे बघुन तो किंवा ती आनंदित होऊन जाते,मग
नंतर च्या पेपर च्या वेळी तीच व्यक्ति हा विचार करते की, आपला तर अभ्यास पुर्णपणे झाला आहे, आपण तर मागच्या पेपर मध्ये पहिला क्रमांक  मिळवला होता, आणि आता येणाऱ्या पेपर मध्ये तोच syllabus असेल, मग कश्याला एवढा अभ्यास करायचं, आणि जस मागे आपलं कौतुक पुर्ण वर्गात केलं, यावेळी पण आपलचं करणार असा हा सहाजिक विचार तो व्यक्ति करतो.
आणि ह्याच विचारामुळे तो मागे राहतो. प्रत्येकांना वाटते, सगळयांनी आपलं कौतुक करावं.
                   मित्रांनो, कौतुक करायचंच असेल तर, तुमच्या सोबतच थोड समोरच्याचं पण थोड तरी करा! त्यांना पण बरे वाटेल.
               आता बघा, नातेवाईक घरी येतात, बसतात चहा घेतात, नाश्ता करतात सोबतच गप्पा- गोष्टी होतात. आणि, त्याच बरोबर आपल्या मुलांचे कौतुक करतात, बढाया देतात आणि आपण ऐकतो, तेच नातेवाईक गेल्यानंतर रात्री आपण, आपल्या मुलासमोर किंवा मुलीसमोर त्यांची गोष्ट काढतो, म्हणतो, "बघ! रे त्यांनचा मुलगा किती हुशार आहे, त्यांनची मुलगी डाॅक्टर आहे इ...., आणि तु बघं नुसता झोपा काढतो, T. V बघतो."
असं आपण आपल्या मुलीला/मुलाला म्हणतो.
अरे; तर, सगळयांची बुध्दि सारखी नसते नं, कुणाला कोणत्या गोष्टीत आवड असते तर, कुणाला कुठल्या 
गोष्टीत, हा महत्वाचा मुद्दा असतो.
जर, तुम्ही तुमच्या मुलांचे मन मारुन, तुमच्या प्रमाणे, त्यांनची इच्छा नसतांना, तुमच्या मताप्रमाने education करायला सांगता आहेत तर त्याला त्या गोष्टीत  interest कसा येईल? 
उदा. जर त्याला इंनजिनियर बनायच आहे आणि तुम्ही म्हणतं आहात की, तुला डाॅक्टरचं व्हायचं,
तु फक्त त्याचाच अभ्यास करायचा.
असं-कसं होईल,त्याच तेइंजीनियर 
चं स्वप्न अपुर्ण राहिल.आणि जेव्हा त्याचा वाढदिवसं येतो तेव्हा तुम्ही चं म्हणतात नां! की, "तुझे सगळे स्वप्न पुर्ण होवो" असा आशिर्वाद 
त्याला तुम्ही देता.आणि त्याच जे इंजीनियर चं स्वप्न आहे ते फक्त स्वप्न च  राहिलं मग असे म्हणुन त्याच्या जखमांनवर नमक का छिडकताय! 
मित्रांनो, मी फक्त तुम्हाला उदाहरण सांगितलं.
               तर आता महत्वाचा मुद्दा 
म्हणजे, " कौतुक करायचे तर, कुणाचे? "
कुणी-कुणी आपले कौतुक करुन घेते तर, कुणी स्वत:हून सहखुशीने कौतुक करते.स्वत: आपले कौतुक दुसऱ्या कडून करून घणे,त्यांनी केलेल्या कौतुकाची वा-वा करणे ह्याला कौतुक करणे असे म्हटल्या जात नाही.
                 कौतुक करायचे चं असेल तर, एखाद्या रस्त्यावर झोपणाऱ्या लोकांच,ज्यांना घर नसुन ते रस्त्यावर राहून अख्ख आयुष्य काढतात, ताट नसुन जमिनीवर जेवतात.अश्या लोकांच 
कौतुक करा.त्यांना खुशी राहिल.
की, कुणी तरी आपल कौतुक करत आहे.आणि जेव्हा तुम्ही त्यांची मदत कराल, तेव्हा तेही तुमचे कौतुक करेल. ह्या पेक्षा आणखी कौतुकवान गोष्ट कुठली राहिल! 
                    तसेच, एखाद्या छोट्या मुलाचं कौतुक करुन बघा कुठल्याही बाबतीत ते लहान मुल घरफिरून पुर्ण घरात सहखुशीने सांगत फिरेल, आणि त्याच्या चेहऱ्यावर निरागसतेचं हसु राहिल.
               माझ्या मते, मला अस वाट्टे, जर कौतुक करायचंच असेल तर ह्या लोकांच करा, जे तुमच्या घरी येऊन स्वत:च्या मुलाच कौतुक करत असेल, स्वत:च वा-वा करत असेल, ह्याला कौतुक करणे म्हणता येणार नाही.....! 

   _ Ekta Chaudhari

किताब मोहब्बत की

||किताब मोहब्बत की ||

मोहब्बत की किताब लिखते- लिखते
हम खुद ही गुम हुऐं , 
मोहब्बत का ऐलान करते- करते
खुद ही उसमें डुब गए ||

सोचा था, मोहब्बत को
कोरे कागज़ पे बेनकाब कर दूॅं, 
पर कागज़ ही शरमा गए ||

तब सोच में पड गए
एैसा क्या लिख दिया हमनें, 
तब जा के पता चला की
कलम़ को भी कागज़ से मोहब्बत है ||

मोहब्बत का किताब लिखते- लिखते
कलम़ ने ख़ुद को बेनकाब कर दिया, 
जिस्से आज कागज़ भी कलम़ के बिना 
अधुरा है ||

आयुष्याचं साधन एक पुस्तक.....

आयुष्याचं साधन एक पुस्तक..... जिवनातला दुसरा आरसा म्हणजे पुस्तक आयुष्याच्या प्रवासात,  जग पालटुन टाकणार साधन म्हणजे पुस्तक, आपल्यकडे कसली तक...